Bananenwafels

Tegenwoordig worden hier iedere week wafels gebakken. Er is altijd wel een goede reden om er aan te beginnen: 

Niets zo heerlijk als keukentradities & kindertjes.  Overrijpe bananen die bruin liggen te spikkelen in de fruitmand.  Regenweer en de kachel is aan.  Lang geleden dat die koksmutsen uit de kast zijn geweest.  Keukentalent dat gestimuleerd moet worden.  Een verjaardag en we hebben geen taart in huis.  Het is op een wip geklaard.  En ze zijn 'gezond'!  Vooruit dus met dat deeg.

Bananenwafels                                                                                
voor ongeveer 20 stuks

2 heel rijpe bananen
150 g speltmeel
100 g havermoutvlokken
1 koffielepel kaneelpoeder
1 koffielepel bakpoeder
mespunt zout
50 g volle eetlepels bruine suiker
2 eieren
0,8 dl zonnebloempitolie
3 dl sojamelk

Plet de bananen met een vork in een mengkom.  Voeg het meel, de havermout, de kaneel, het bakpoeder, het zout en de suiker toe.
Klop de eieren los en roer de olie en de sojamelk onder.  Voeg dit bij het bananenmengsel.  Laat het deeg 30 minuten rusten. 
Laat het wafelijzer heet worden, olie het lichtjes in en bak de wafels bruin.

Kweepeerdessert

Misschien denk je dat ik ergens tussen de velden woon.  Met een uitgestrekte moestuin en een boomgaard waar ik fruit van de bomen pluk en met mijn laarzen in de grond ploeter.  Soms lijkt me dat een aanlokkelijk idee maar andere dagen ben ik gelukkig met mijn kleine stadstuin.  Dicht bij fijne cafeetjes en Marokkaanse winkels of 's avonds met de fiets naar een theatervoorstelling, die verlokkingen zijn ook plezierig...

In ieder geval lijkt het of ik weer een flinke oogst binnen had dit weekend.

Viltige dikke kweeperen, vers van de boom van de buren.  Jawel, uit een kleine stadstuin.  Ze stonden heerlijk te geuren in de keuken.  Omdat mijn kelder ondertussen rijkelijk gevuld is met confituren en gelei heb ik er moes en siroop van gemaakt.

Omdat het plukseizoen voor de kweepeer op zijn einde loopt, waren ze al wat zachter en kon ik ze redelijk makkelijk ontpitten.  Normaal zijn die kanjers heel hard en lastig om te snijden.  De pitjes hield ik apart in een groot thee-ei, omdat die zorgen voor de mooie rode kleur van de siroop.  Schillen is niet nodig maar je moet wel het viltige laagje afboenen.

De stukken kweepeer zette ik voor 2/3 onder met water en kookte ik gedurende 1,5 uur tot pulp, samen met de pitjes in het thee-ei.  Daarna zeefde ik de pulp en kookte de siroop met 500 g suiker / liter vocht.  Deze siroop gaat dan kokend in schone flessen of bokalen, en bewaart een jaar.

Doe een paar centimeter van het siroopje in een karaf en vul dan verder aan met (spuit)water of bijvoorveeld mandarijntjesthee.  Een lekker fris herfstdrankje!

De pulp mixte ik glad en kookte ik met wat kaneel en een beetje maïsstroop op, en deed die in kleine bokaaltjes.  Te eten zoals appelmoes, of verder te verwerken in een dessertje.

Mousse van kweepeer

4 dl kweepeermoes
2 dl kweepeersiroop
2 dl yoghurt
120 g mascarpone

Mix alle bovenstaande ingrediënten glad en schenk de mousse in glaasjes.  Proef.  Serveer met geroosterde geschaafde amandelen.

Rode bietjes

Ze zien er indrukwekkender uit dan ze zijn.... Mijn eerste oogst rode bietjes, ze zijn amper 5 centimeter groot.... Gelukkig kan je ook het loof verwerken zoals je spinazie gebruikt.  Nog meer geluk heb ik met de weelderige groententuin van mijn lieve schoonzus, waaruit we deze bonkige exemplaren kregen:

Tijd voor een verwarmende herfstovenschotel.  En we zullen in één klap die keukenvoorraad eens wat opruimen.  Rode quinoa, het zusje van de witte variant, is zelfs nog gezonder dan die tweede.  Deze 'indianenrijst' barst van de mineralen, vitaminen en andere voedingsstoffen.

De rode bietjes gaan grof gesneden en geschild in de ovenschotel met zoete aardappel.  Zorg dat je wat tijd hebt voor die rode rakkers, het duurt wel minstens een uur voor ze zacht zijn.  Ondertussen kook je de quinoa zoals je rijst kookt en maak je een frisse 'crème' die de diepe aardesmaken van de rode biet wat in balans brengen.

Terwijl de oven zijn werk doet, zou je de overige rode bieten kunnen roosteren in de schil.  Je doet ze met een beetje olijfolie ongeschild in een ovenschaal; gaar ze op 190°c tot je met een aardappelmesje voelt dat ze zacht zijn.  Laat ze wat afkoelen en pel de bietjes.  Snijd ze in dunne plakjes en schenk er een pittige dressing over.  Zelf de grootste bietjeshaters kan je hier mee bekeren!


Warme salade van geroosterde rode biet, zoete aardappel en rode quinoa
met tofucrème

rode biet
4 rode bieten, geschild & grof versneden
2 zoete aardappel, geschild & grof versneden
3 rode uien, in 4 partjes gesneden
handvol salie
olijfolie
grof zeezout
1 kop rode quinoa
2 koppen groentenbouillon
80 g walnoten, grof gehakt

Doe de rode biet met de zoete aardappel, de salie en de rode ui in een ovenschaal.  Besprenkel met olijfolie en grof zeezout en meng alles door elkaar.  Zet gedurende 1.15 uur of tot de rode biet zacht is, in de oven op 190°C; roer geregeld om.

Kook de quinoa gaar in de groentenbouillon, in ongeveer 13 minuten.

dressing
0,5 dl rodewijnazijn
1 dl olijfolie
1 theelepel gemalen komijn
1 koffielepel mosterd
peper

Klop de ingrediënten voor de dressing door elkaar.
Wanneer de rode biet zacht is, meng je de quinoa, de walnoten en de dressing onder de groenten.

tofucrème
300 g tofu
scheutje olijfolie
3 eetlepels ciderazijn
1 teen look
half bosje peterselie
1 koffielepel honing
kruidenzout
2 lentetuitjes, fijngehakt

Blancheer de tofu enkele minuten en laat hem uitlekken.  Mix hem glad met de bovenstaande ingrediënten.  Serveer de crème samen met de rodebietsalade.

Stekelbeziën, aspergiën en ingelegde princessen

Het koken zit me duidelijk in het bloed.  Gisteren erfde ik hiervan een wonderschoon bewijs.

Het memorabele kookschriftje van mijn mémé... In lang vervlogen tijden werkte ze als keukenmeid in 'een kasteel', en ze noteerde daar ijverig alle recepten die in die keuken werden bereid.  Nauwgezet neergeschreven met een scherp potlood en in een sierlijk krullend handschrift.

Een mooier soevenir aan mijn mémé zal er niet zijn.  Nu is ze 92 en er wordt voor haar gekookt, maar ik herinner me haar graag als een bezige bij in de groentetuin of de keuken.  Haar carré confituur was de beste ter wereld en van haar zoute ingelegde boontjes krijg ik nog steeds het water in de mond. 

Misschien moet ik ook maar eens op mijn handschrift gaan letten als ik mijn keukenkrabbels neerzet.  Wie weet ontroert het mijn nageslacht wel op een dag...

Rustiek, krokant en vooral lekker

Groententaart met room, eieren en kaas, dat is hier verleden tijd.  Veel te zwaar en uit den boze voor mijn prinsesje met koemelkallergie.  Ook bladerdeeg is dus geschrapt uit onze voorraadlijst.  Voortaan knabbelen we op gezonde krokante deegjes, niet zo soepel en vloeiend als een taartdeeg uit de supermarkt, maar dubbel zo lekker.

Het moet gezegd, mijn kleine meisjes vonden het gisteren een groot succes.  Nooit zag ik ze drie keer hun bordjes bijscheppen.... Bravo bravissimo voor die kleine foodlovertjes.

Zoete aardappeltaart met prei & snijbiet

Deeg

140 g havermout
120 g grof speltmeel
120 g bakboter
1 ei
zout

Maak met je vingers een samenhangend deeg met de bovenstaande ingrediënten.  Rol het deeg uit en leg het op een ingevette bakplaat. 

Vulling

mosterd
2 zoete aardappels, geschild en in dikke plakken gesneden
1 prei, gewassen & in ringen gesneden
100 g snijbiet, gewassen en grof gehakt
1 grote teen look
halfgrof zeezout
4 eetlepels sojaroom
2 eetlepels pijnboompitten
2 eetlepels pompoenpitten
olijfolie

Bak de schijven zoete aardappel aan beide zijden in olijfolie.  Kruid met peper en halfgrof zeezout en zet dan het deksel op de pan.  Laat verdergaren tot de aardappel zacht is.

Stoof de prei en de snijbiet met de look in olijfolie aan en kruid met peper en zout;  zet dan het deksel op de pot en laat de groenten heel zacht worden.  Pureer dit met de sojaroom.

Besmeer het deeg met mosterd; laat een paar centimeter van de randen vrij.
Smeer het preimengsel over de mosterd uit.  Verdeel hierover de de zoete aardappel en daarna de pitten.  Plooi de randen van het deeg over de vulling.

Bak de taart ongeveer 30 minuten op 190°C, tot het deeg krokant is.
Serveer met een groene salade met groffe mosterddressing.

Geluk in een flesje appeldiksap

De appels liggen nog steeds met hopen op het gras, het is een luie zaterdag en de regen tikt tegen de ramen.  Een mooi dagje om de grootste kookketel uit de kelder te sleuren en appeldiksap te maken.  Het is een experiment! (dank je wel Nathalie voor de tips)

Schillen is niet nodig, je snijdt zo'n 8 kilo appels grof in partjes en kiepert ze in een grote kookpot; blutsen en builen kunnen geen kwaad.  Je zet ze onder met water.  Terwijl het fruit tot pulp kookt op een zacht vuurtje heb je vier uur de tijd om nog een appeltaart in de oven te stoppen, pannenkoeken te bakken voor de ballerina's en prinsessen in huis, de krant uitgebreid te lezen, een wasje hier en een plasje daar.  En dan giet je de pulp in een grote zeef waar je een dunne keukenhanddoek in hangt.  De hele nacht mag dit uitlekken. 

De volgende ochtend tijdens een uitgebreid ontbijt mag dit uitleksel nog anderhalf uur verder inkoken tot je een heldere siroop overhoudt.  Lichtjes zuur van smaak en net zoet genoeg, het is een hemels brouwseltje geworden.  Die grote kookketel levert 2 flesjes diksap op, die je over de yoghurt of de havermout kan schenken.  Of aanlengen met water voor een fris drankje.  Zonder suiker puur natuur en de huislijke gezellige zaterdag er nog eens bovenop.

Na het tweede flesje te hebben gevuld, gaat het plotseling snel.  Op de brede bodem van de kookpot kookt de siroop heel snel tot appelstroop, nog net genoeg voor een paar pistolets van dat uitgebreid ontbijt.

Keukenmeidenverdriet

Toeval tijdens het schorsenerenschillen....

En ik moet bekennen dat ik dat keukenmeidenverdriet wat overdreven vind.  Er zijn wel lastiger karweitjes in de keuken dan die schorseneren schillen!  Ik heb eigenlijk niet zo veel last van dat plakkerige vocht dat vrijkomt tijdens het schillen.  Ik doe het kordaat en snel (monkelgelach van wie me kent in de keuken.... zoeven in mijn werkplek is een beetje mijn specialiteit....). 

Zet een grote kom met water met een flinke scheut azijn erin klaar.  Zwaai met die dunschiller over die knuistige zwarte stokken en zwier ze zo snel mogelijk in dat azijnwater.  Het is nu geen moment om mijmerend en mediterend te gaan koken.  En dan is die zogenaamde plakkerige klus geklaard zonder dat er plastieken handschoentjes aan te pas moeten komen.

En dan een recept.  Schorseneren zijn dikke maatjes met Oosterse smaken in de wok, met noten, paddestoelen, sinaasappel, miso, enzovoort.  Vergeet die bechamelsaus alsjeblieft.

Ik kook ze graag in gezouten water met alweer een klein scheutje azijn gaar; net voor het serveren fruit je ze dan even in olijfolie aan.  Gisteren was dat met gerookte tofu:

Schorseneren met gerookte tofu & aardappelpuree met wakame & peterseliemisodressing & geroosterde pompoen

1 kg schorseneren, geschild & in azijnwater gedompeld
1/2 bosje lenteuitjes, in plakjes gesneden
300 g gerookte tofu (te koop in de biowinkel), in groffe brunoise gesneden
sesamzaadjes
olijfolie
geroosterde sesamolie

Kook de schorseneren gaar in gezouten water met een scheutje azijn. Giet ze af en laat ze goed uitlekken. Net voor het serveren fruit je ze in olijfolie met een klein beetje geroosterde sesamolie aan, samen met de lenteuitjes, gerookte tofu en sesamzaadjes. 

aardappelpuree met sojamelk & klontje boter
wakame, geweekt & fijngehakt
stronkje witloof, fijngehakt

Maak een klassieke aardappelpuree.  Voeg dan de wakame en het rauwe witloof toe.

butternutpompoen, geschild & in parten gesneden
grof zeezout
olijfolie

Leg de pompoen in een ovenschaal.  Bestrooi met zeezout en hussel de parten door olijfolie.  Rooster de pompoen ongeveer 25 minuten op 190°C tot hij zacht is.

1/2 bosje peterselie
1 eetlepel witte miso
klein scheutje rijstazijn
flinke scheut olijfolie
klein beetje water

Pureer alle bovenstaande ingrediënten glad en proef!